Ben & Hetty, Bâton Rouge


Toen wij elkaar in 1994 tegen kwamen hadden we uit gekkigheid het idee bedacht van een motorherberg in de Ardennen.
Ben werkte toen bij een traileraccessoires bedrijf en ik had een baan in de horeca. We reden allebei al een motor, ik op een Honda shadow en Ben, op een van de mooiste motors, een Laverda 1200th anniversary. Mijn shadow was daarbij vergeleken, volgens Ben geen motor en werd dan ook al snel ingeruild voor een Laverda.
Na een paar jaar samen in een piepklein bovenwoninkje gewoond te hebben vonden we in Schoonhoven een huis, wat aan onze wensen voldeed, een garage voor de motoren, en de rest van het huis zag er ook goed uit. Ons eigen huis!

Het bedrijf waar Ben toen werkte was verhuisd naar Schoonhoven en hij kon lekker op het fietsje naar zijn werk. Ik vond al gauw een nieuwe baan in mijn oude vak bij een fotograaf. We hadden het helemaal gevonden daar in Schoonhoven. Inmiddels was ik ook weer naar school gegaan om te zorgen dat ik de papieren voor een horeca onderneming vast in mijn zak had.

Na nog geen jaar daar te wonen, was het bedrijf alweer uit zijn voegen gegroeid en verhuisden we naar Venray. Het huis was snel verkocht en als eersten verhuisden we naar Merselo, vlak bij Venray. We huurden daar een huisje, omdat we dachten dat we dan rustig konden uitkijken naar een koophuis, met mogelijkheid tot Motorherberg.
We zochten en zochten en vonden best wel leuke huizen, maar de bestemmingen lagen wat anders. We dwaalden steeds verder af en kwamen toen terecht in Vlaanderen, België. Het was er in ieder geval een stuk voordeliger, maar het landschap was toch niet echt wat we zochten.

Steeds verder zochten we en kwamen in het mooie Wallonië aan, in het stadje Houffalize. Daar vonden we een mooi stuk bouwgrond, we waren er allebeide verliefd op. Samen met een architect hebben we daar schitterende tekeningen voor laten maken, maar de gemeente verleende ons geen vergunning. Ze zaten niet te wachten op een motorherberg. Drie jaar hebben we daar tegen gevochten, maar de strijd uit eindelijk verloren.

In tussen tijds waren we alwel verhuisd naar Houffalize, naar een huurhuisje met een schitterend uitzicht. En we bleven zoeken en zoeken naar het juiste pand, want op de gemeente wachten duurde wel erg lang. We vonden panden en ze hadden allemaal iets, of net verkocht, of geen schone grond, te duur etc.
Ondertussen hadden we samen een klusbedrijfje en werkten overal om wat te verdienen, Ben vond uiteindelijk een baan op de vrachtwagen voor een horecagroothandel en ik werkte bij verschillende horecabedrijven.

Na drie jaar vechten voor een plekje en bestaan, vonden we in Vielsalm ons huis, totaal niet onderhouden, maar het voelde meteen aan als thuis. De koop was gauw gesloten en we zaten te wachten of er nog iets mis ging, maar dit keer stond het geluk aan onze kant!
We hebben alle ruimtes in dit huis aangepakt en door de jaren wordt het steeds mooier, jaren van keihard werken en geen vakanties, maar het deerde ons niet, onze droom kwam uit!
Inmiddels, na 10 jaar, zijn we ook erg trots op wat we hebben en zijn we nooit klaar met de verbouwing. Van een potkachel naar centrale verwarming, van een lekkend dak naar geïsoleerd dak, van mini keuken tot prof keuken, van geen privé tot appartementje, van woonkamer tot bar met veranda en ga maar door, we zijn er waarschijnlijk nooit mee klaar, maar eigenlijk willen we dat ook niet, want steeds als er weer een klus gedaan is, zijn we gelukkig en dat gevoel geeft je eigenwaarde.

We doen dit werk nog steeds met veel plezier, genieten van het plekje en het huis, het dorp, onze hondjes en de prachtige omgeving. Het voelt als thuis komen steeds weer en we hopen dat dat nog lang zo zal blijven.
Hetty